સમય અમૂલ્ય છે

એક રાજા હતો. તે દરરોજ આળસમાં દિવસ વિતાવતો. તે મોડો ઊઠતો. ભોજન કરતો. ઊંઘતો. કંઈ ખાસ કામ ન કરતો. એક દિવસ એક સંત તેના દરબારમાં આવ્યા. તેમણે રાજાને જોયો. તેઓ બોલ્યા, “મહારાજ, સમય જ સૌથી અમૂલ્ય સંપત્તિ છે. એક પૈસો ગયો તો કદાચ પાછો મળશે. પણ સમય ગયો તો ક્યારેય પાછો ન મળે.” રાજાએ વિચાર્યું. તેણે પૂછ્યું, “તો હું શું કરું?” સંતે કહ્યું, “દિવસના દરેક કલાકનું હિસાબ રાખો. કંઈને કંઈ સારું કાર્ય કરો. પ્રજાની સેવા કરો. અભ્યાસ કરો.” રાજાએ સંતની વાત માની. હવે તે વહેલા ઊઠતો. પ્રજાની સમસ્યાઓ સાંભળતો. અભ્યાસ કરતો. વ્યાયામ કરતો. દાન કરતો. થોડા જ વર્ષમાં તે મહાન રાજા તરીકે પ્રખ્યાત થયો. તેણે સંતની ઘણી પ્રશંસા કરી. “તમે મને જીવનનો સાચો અર્થ શીખવ્યો.”